A Saudi Wedding

Nieuwe volgers en verschillende mensen die aangaven mijn blog te missen deden mij besluiten dit blog weer op te pakken. Want zoals jullie weten woon ik inmiddels in Nederland, maar Mark nog niet en zo bevond ik mij afgelopen maand een weekje in Riyadh.  

Er is een lijstje met dingen die vrijwel iedere expat vrouw (of man) tijdens zijn of haar tijd in Riyadh gedaan wil hebben. Op dat lijstje staat meestal ook het meemaken van een Saoedische bruiloft. Dat is makkelijker dan je zou denken omdat ze over het algemeen heel makkelijk zijn met het uitnodigen van mensen (zo werd ik al uitgenodigd op iemands bruiloft na 1 keer met diegene gesproken te hebben, maar ik was helaas niet in het land ten tijde van die bruiloft). Zo was het mij na 1,5 jaar dus niet gelukt om mijzelf op zo’n evenement te bevinden. Tot ik dus kortgeleden even op bezoek was en op de een na laatste dag een telefoontje kreeg van een vriendin of ik met haar die avond mee wilde naar een bruiloft. En niet zomaar een, nee die van de kleindochter van de koning, een prinses dus (nou moet ik wel toegeven dat die koning heel veel klein(kinderen)dochters heeft dus we kunnen het niet vergelijken met Amalia bijvoorbeeld). Toch hoefde ik hier uiteraard niet lang over na te denken, ja natuurlijk wil ik mee! Ik toverde mijn mooiste outfit uit de kast, trok mijn glitter schoenen aan en daar gingen we. 

Nu begint een Saoedische bruiloft niet ’s ochtends, ’s middags of zelfs ’s avonds, nee wij konden eerst nog rustig naar het feestje op de Nederlandse ambassade. We arriveerden rond 23:30, keurig op tijd. Politie en Nationale garde buiten om de boel te bewaken deed mij realiseren: hier zijn veel belangrijke mensen binnen. 

Bruiloften in Saoedie zijn een gescheiden aangelegenheid. Mannen en vrouwen apart, waardoor ik voor het eerst de mogelijk had om heel veel Saoedische vrouwen bij elkaar te zien zonder de abayas en sluiers. 

We liepen binnen in een werkelijk prachtige, enorme hal, versierd met goud, lichtjes, glimmend en sprankelend aan alle kanten. In het midden een soort gouden dansvloer die liep van twee enorme dubbele deuren aan de rechterkant, tot een podium met een prachtige chaise longue aan de andere kant. 

Na hartelijk welkom te zijn geheten door moeder, oma en zus van de bruid zochten wij een plekje op een van de vele banken in afwachting van wat er zou gebeuren. Ondertussen was er een dame aan het zingen, stonden er af en toe een aantal vrouwen op de dansvloer (echt dansen wilde ik het niet noemen) en kwamen er regelmatig serveersters langs met bonbons en andere lekkernijen. 

Het wachten is dan op de bruid, het hoogtepunt van de nacht. Je moet weten dat in zo’n nacht officieel niets gebeurt. het huwelijk zelf is weken eerder op papier al voltrokken en vandaag is puur om de nieuwe bruid en haar man aan iedereen te ‘showen’. De binnenkomst van de bruid is dan ook een heel spektakel, gedimde lichten, camera’s emotionele muziek en een dramatische lange wandeling over die gouden catwalk naar haar plaats op het podium. 

Eenmaal binnen worden er foto’s gemaakt met verschillende familieleden en gaat de muziek en het dansen ondertussen door. 

Even later volgt nog een entree, namelijk die van de bruidegom en een aantal andere mannelijke familieden. Vol verbazing keken wij toe hoe zij vooraf gegaan werden door vier dansende mannen. Hoe zit dat toch met die scheiding? Al deze vrouwen zonder hun sluiers en mannen die gewoon binnen mogen komen? Er wordt zelfs uitgebreid geknuffeld, gefeliciteerd en gezoend. Na even navragen bij de zus van de bruid bleek dat ze er in deze familie niet zo moeilijk over doen en dat de mannen niet langer dan twintig minuten blijven. 

En inderdaad, de mannen gingen al snel weer de zaal uit. De bruidegom bleef nog even achter voor meer familiekiekjes waarna hij samen met de bruid weer door de dubbele deuren verdween. 

De zangeres had inmiddels al plaatsgemaakt voor een band. Een band bestaande uit alleen maar mannen dus die stond uiteraard niet bij ons in de zaal, maar werd bij ons op grote schermen vertoond vanuit, ik vermoed, de zaal met de mannen. Wederom werd er bij ons wat gedanst en waagden ook wij ons op de dansvloer. Een voor mij nogal gênante aangelegenheid, aangezien de Arabische manier van dansen niet bepaald lijkt op de onze. Het nogal stijve, met hele kleine pasjes, heen en weer lopen en met je handen ‘wuiven’ alsof je de koningin bent ging mij niet heel goed af. Maar aan de vrolijke gezichten te zien vonden de anderen het wel vermakelijk en werd ik door een dame in de arm genomen om me te begeleiden. (Achteraf bleek dat deze dame een tante was van de bruid en dus een dochter van de koning was, een ervaring om te onthouden). 

Inmiddels was het diep in de nacht, een uurtje of 2:30 en tijd om te eten. We moesten met z’n allen door de dubbele deuren naar een andere zaal waar het werkelijk enorme buffet op ons stond te wachten. Drie zijden van de zaal waren een groot buffet met alles wat je maar kon bedenken. Ik keek mijn ogen uit en dacht: als het nu 19:00 was geweest had ik me tonnetje rond gegeten, maar op dat tijdstip was mijn eetlust al naar bed toe gegaan. Om toch niet helemaal niets eten namen we een bordje en het was werkelijk verrukkelijk eten. 


Na het buffet vertrok langzaam iedereen weer naar huis en verlieten ook wij de zaal. Weer een bijzondere ervaring rijker.

Advertenties

Dottie is geëmigreerd! (Deel 2)

De reismand is aangeschaft, het ticket geboekt, tijd voor de volgende stap: de gezondheidsverklaring. Tien dagen voor vertrek namen wij Dot mee naar de dierenarts. Hier waren we al vaker geweest dus bekend inmiddels. Het verkrijgen  van deze verklaring was een fluitje van een cent. Met een naald waar zelfs ik als verpleegkundige kippenvel van kreeg, als eerst een chip in de nek  (die vervolgens helemaal nergens meer gecontroleerd is maar dat terzijde). Vervolgens werd met het grootste gemak een uitdraai gemaakt van een aantal kenmerken, naam, geslacht, soort. Met een stempel: fit to travel. Dankjewel! Even in de oren kijken, aan de buik voelen, luisteren met een stethoscoop? Nee hoor niet nodig (hoewel ik natuurlijk geen flauw idee heb hoe dat hier gaat). Dot was bij voorbaat al gezond verklaart. Prima, je hoort mij niet klagen. Met deze verklaring én Dottie zelf ging ik een paar dagen laten naar het MOA voor een export vergunning. Netjes werd ik opgehaald door een vriendelijke man van expat logistics die mij gedurende het hele proces geholpen heeft. Eerst een gebouwtje achter het ministerie binnen waar een dierenarts aan het werk was. Die keek even door het traliedeurtje naar Dot: ‘ja het is een konijn’ (Duh). Een uitdraai van een of ander formulier, handtekening, stempel en ik kon naar het ministerie zelf voor de daadwerkelijke vergunning. Dot bleef achter bij de arts. Ik was wel blij dat ik die man bij me had, hij wist precies waar we heen moesten en kende iedereen. Een hele gang met (voor mij) nietszeggende kamertjes met mannetjes achter bureaus. Een stempel halen op kamertje 11, een handtekening zetten in kamertje 16, even blijven wachten in kamertje 13 terwijl hij wat aan het regelen was. En even later kwam hij terug met het bericht: het is geregeld hier is je vergunning we kunnen gaan. Oké prima! Fluitje van een cent. 

Alle papieren zijn dus geregeld, Dottie is gezond en mag het land uit. Nu het zenuwslopende deel op het vliegveld zelf. Na nog wat navraag ontdekte ik dat het de mensen nu wel lukt om dieren mee te nemen maar je moet echt vroeg gaan en heel geduldig zijn want het duurt heel lang. We besloten om 20:30 te vertrekken (ik vloog 00:55 dus 4 uur van tevoren). Aangekomen op het vliegveld was het heerlijk rustig bij de incheckbalie van Lufthansa we waren gelijk aan de beurt. Met onze grootste glimlach lieten we onze Dot zien. En wat dacht je? 10 min later was zijn reismand al voorzien van stickers en het label. Iedereen vond het helemaal geweldig dat er een konijn was. Dat hadden ze blijkbaar nog nooit meegemaakt. 45 min later was er ook betaald, een kopietje gemaakt van de export vergunning en was Dot klaar om te gaan. Daar zat ik dus, met nog duim drie uur te gaan. Me afvragend waar al die andere mensen nou zo’n probleem mee hadden? Komt het omdat het een konijn is en daardoor heel bijzonder? Gelukkig mocht ik nog een tijdje bij Dot blijven zitten  en ik had leuke gesprekken met de mannen die daar werkten. Allemaal hadden ze wel iets met konijnen. Eentje beweerde zelfs dat hij er dertig in zijn achtertuin had! Een uurtje voor vertrek ging ik zelf richting de gate nadat een aardige man mij verzekerd had dat hij zou zorgen dat Dot in het vliegtuig kwam. In het vliegtuig zelf vroeg ik aan de stewardess hoe de condities voor dieren waren in het vliegtuig en ze vertelden mij dat de omstandigheden precies hetzelfde zijn als bij ons in de cabine. Even later vlak voor het opstijgen kwam ze nog even naar me toe om te vertellen dat hij in het vliegtuig zat en dat het een lekkere kamertemperatuur was waar Dot zat. Alles liep vlekkeloos. Op Frankfurt kon ik eigenlijk niks. Dottie ging naar de animal lounge waar hij wat te drinken kreeg en ik kon wachten bij de volgende gate waar ik vroeg of ze konden zien waar Dottie was en hij wist mij te vertellen dat hij ingecheckt was voor deze vlucht. Bij het boarden zelf kwam hij naar me toe om te vertellen dat Dottie in het vliegtuig zat. Eenmaal in Amsterdam duurde het even voordat ze onze deuren open deden dus zag ik het mandje van Dottie al uit het vliegtuig komen. Nieuwsgierig zag ik hem snuffelen  (het regende immers, wat voor hem compleet nieuw is) en met een big smile liep ik vervolgens over Schiphol. Eerst mijn eigen koffer ophalen en daar Dottie. Alles is perfect verlopen, ik kon het me niet beter wensen! Dot was helemaal niet bang of overspannen. Hij kon het prima aan. Nu geniet hij van zijn tijd bij mijn ouders. Alles nieuw, nieuwe plekjes die hij kan ontdekken,  nieuwe mensen die hem willen aaien. Maar vooral nieuwe dingen waar hij aan kan knagen. Tijd voor ons eigen huisje!

Dottie is geëmigreerd! (Deel 1)

Waar ik weer ben terug gekeerd naar Nederland is dat voor ons konijn een heel ander verhaal. Hij is in Saoedi geboren, in feite is hij dus een Saoedisch konijn. Hij is dus inmiddels geëmigreerd! Wat jawel hoor, alles is goed gegaan! 
Ik zal bij het begin beginnen. Toen we hem net kochten zei ik al gelijk: ‘die gaat mee naar Nederland’. Maandenlang ging ik er vanuit dat hij t.z.t. wel met mij als handbagage mee mocht. Toen mijn vertrek wat concreter werd ging ik hierover informatie zoeken en kwam ik erachter dat dat helemaal niet mag! Er zijn maar een paar Airlines die dit toelaten en dat zijn uiteraard niet degene die tussen Saoedi en Nederland vliegen. Slik, mijn eerste reactie was: ‘ik ga hem echt niet in het ruim zetten!’ Totdat Mark mij er heel nuchter op wees dat ik hem dan niet in Nederland ging krijgen. Dus toch maar een reismand gekocht die voldoet aan de eisen om een dier mee te nemen in het vliegtuig. Ondertussen had ik her en der ook even rondgevraagd hoe het zit met ticket boeken, formulieren, vergunningen enzovoorts om Dot het land uit te krijgen. Lufthansa bleek vanuit Riyadh de beste optie te zijn, Saudi Airlines wil je eigenlijk niet en Frankfurt heeft een geweldig dierenverblijf tijdens de overstap dus boekte ik mijn ticket bij Lufthansa. Via via kwam ik in contact met een bedrijf in Riyadh (expat logistics) wat helpt met verhuizingen van o.a. huisdieren. Zij konden mij helpen met het verkrijgen  van een export permit bij het MOA (ministry of agriculture). Dat wilde ik wel, want Saoedi en officiële instanties is vaak een onlogische langdurig proces. Iemand mee hebben die weet hoe het werkt en die Arabisch spreekt is dan een welkome hulp. Ondertussen had ik mijn eigen vliegticket al geboekt en met Lufthansa telefonisch een dier bijgeboekt in het ruim. Geen probleem, betalen op het vliegveld en inchecken bij je bagage. 

Een week of drie voordat wij gingen vliegen kreeg ik van een vriendin een berichtje doorgestuurd vanaf Facebook. Expat logistics deelde mee dat Riyadh airport geen bijzondere bagage zoals fietsen e.d. meer accepteerde en dus ook geen huisdieren die in het ruim meereizen. Mijn nekharen gingen overeind staan, hoe moet ik nu mijn konijn meenemen? Lufthansa staat her niet toe in de cabine en nu hebben ze op het vliegveld bedacht dat ze geen dieren meer inladen? Boos, ik was heel erg boos. Drie weken voordat ik naar Nederland zou gaan en ze presteren het om de meest belachelijke regel in te voeren zonder dat ze een duidelijke regel hebben. Dit soort dingen kunnen ook echt alleen in Saoedi. Ik besloot Lufthansa te bellen met de vraag wat ik nu moest doen. Zij bevestigden inderdaad dat er een melding was dat het vanaf Riyadh niet meer mogelijk was. Daarop gaf ze me het telefoonnummer van de Cargo. Wat betekende dat Dot met een andere vlucht dan ik zou gaan en ik dus apart nog een keer naar Schiphol zou moeten voor Dot. Redelijk omslachtig dus. Ik weet niet precies waarom maar om een of andere reden lieten we het maar even zo en ik belde niet gelijk de cargo. Ik sprak met veel mensen erover, hoorde ervaringen van anderen, de een kreeg zijn dier wel mee de ander niet. Aangezien Mark nog in Riyadh bleef besloten we uiteindelijk het gewoon te proberen, Mark kon dan nog altijd Dot weer mee naar huis nemen. En een cargo vlucht regelen.

Hoe het ging bij het ministerie, de health check bij de dierenarts en het uiteindelijke vliegen lees je morgen! 

Laatste dag in Riyadh

Morgen is het zover, de laatste dag in Riyadh! Nog 1 nachtje slapen en dan stap ik in het vliegtuig naar Nederland. Hopelijk samen met mijn konijn, zodra ik in NL ben zal ik daar een blog over schrijven want dat is een heel avontuur op zichzelf.

In Riyadh wonen en op vakantie naar Nederland wordt wonen en werken in Nederland en op vakantie naar Riyadh. De afgelopen vier weken waren heerlijk, ontspannen, veel leuke dingen gedaan met vrienden, lekker in het zwembad hangen. En nu weet ik nog niet helemaal hoe ik me moet voelen. Heel veel zin om weer naar Nederland te gaan, nieuwe baan, mijn eerste auto, nieuw huis, vrienden en familie weer regelmatig zien. Maar ook dingen die ik ga missen. Op de eerste plaats natuurlijk Mark. Hij blijft nog hier, hoe zal het zijn om zonder hem in Nederland te zijn? Hoe zal hij het hebben hier zonder mij? Daarnaast ook vrienden en het altijd heerlijke weer ga ik missen. Gelukkig kan ik langzaam afkicken en kom ik hier nog weer terug om te genieten. En zijn veel vrienden die ik hier gemaakt heb Nederlands, dus kunnen we elkaar op blijven zoeken, hoe fijn is dat!

Terug gaan naar Nederland is ook een kans om nieuwe dingen te ontdekken. Om te beginnen een nieuwe baan, spannend want ik heb even niet gewerkt maar ook super leuk om me eindelijk te gaan storten op waarvoor ik geleerd heb en waar ik goed in ben, heerlijk! Nieuwe hobby’s, nadenken over wat ik zou willen doen en straks samen met Mark. En natuurlijk een fijn thuis maken voor ons lieve konijn en straks een tweede. Per 1 september kan ik verhuizen naar een nieuw appartement en ik heb zoveel zin om die berging van ons weer uit te gaan kammen en een huisje in te richten met onze spullen.

1,5 jaar Riyadh was een geweldige ervaring. Het wennen aan een nieuwe cultuur. Je moeten aanpassen aan de regels en gewoontes van een ander land. Het leven op een compound met alle gemakken, maar ook de beperkingen. Nieuwe vrienden leren kennen uit allerlei landen en van alle leeftijden. Ander werk oppakken, zoals lesgeven op de preschool en later Engels aan volwassenen. Een hele uitdaging en heel veel van geleerd.

Het was een geweldige tijd en ik heb er geen seconde spijt van gehad. Nu op naar het volgende avontuur, ik heb er zin in!

HS Awareness Week

Misschien hebben jullie het al op mijn Facebook pagina gezien, maar deze week is het Hydradenitis Supparativa awareness week. Tot nog niet zo lang geleden had ik nog nooit van deze ziekte gehoord, totdat ik het blog van mijn nicht Marion begon te volgen en las hoeveel impact deze chronische ziekte op haar leven en die van vele anderen heeft.

Deze week wil ik haar en alle anderen dan ook steunen door er dagelijks aandacht aan te geven. Op facebook en nu dus via mijn blog. Misschien is het een druppel op een gloeiende plaat en ik wil jullie dan ook vragen om de berichten te delen en te verspreiden over social media. Dit is geen inzamelactie, maar een vraag om begrip voor mensen die kampen met deze ziekte. Die moeite hebben om hun werk fatsoenlijk te kunnen doen, die onbegrip ervaren van anderen, nare opmerkingen ontvangen puur omdat mensen geen idee hebben wat het is.

Wat is het dan, HS? HS is een chronische huidziekte. Kenmerkend voor hidradenitis suppurativa zijn terugkerende, pijnlijke ontstekingen in lichaamsplooien, zoals de liezen of de oksels.  Je kunt ook ontstekingen hebben onder de borsten, op de billen en de binnenkant van de dijen. De ontstekingen liggen meestal diep onder de huid maar kunnen ook lijken op puisten. Ook kunnen abcessen (holtes met pus) ontstaan. Op langere termijn kunnen er onderhuidse gangetjes ontstaan, die sinussen of fistels worden genoemd.  De pussende afscheiding uit de abcessen en sinusgangen kan een onaangename geur veroorzaken. Daarnaast kunnen er ook comedonen (mee-eters) ontstaan. Wanneer de huid weer geneest kunnen er littekens achterblijven.(Bron:http://www.allesoverhs.nl/over-hs/wat-is-hs). Lees verder op deze site voor meer informatie, echt een aanrader!

HS heeft een grote impact op de kwaliteit van leven. Pijn, belemmeringen in je dagelijkse leven. Moet je bedenken dat je ontstekingen hebt in je liezen, misschien wel open wonden en dan een kantoorbaan (of enig andere job) hebt. Geacht wordt een mooie pantalon aan te trekken, 8 uur achter je bureau te zitten werken terwijl je eigenlijk niet eens kan zitten van de pijn. Schaamte omdat de abcessen een onaangename geur kunnen veroorzaken, je steeds afvragen of anderen het kunnen merken. Dat je je eigenlijk ziek wil melden maar dat de afgelopen weken al meerdere keren gedaan hebt en niemand snapt waarom, want gisteren was je er toch nog gewoon?! Ook andere dagelijkse activiteiten kosten veel moeite of kan je helemaal niet meer. Sporten, fietsen, intimiteit met je partner is te pijnlijk om nog maar niet te spreken over die schaamte die je kan ervaren.

Er zijn verschillende mogelijkheden om hidradenitis suppurativa te behandelen, maar geen enkele behandeling kan het probleem snel en definitief oplossen. Ook wanneer een behandeling succesvol is, kan de ziekte in mindere mate terugkomen. Hoe de arts HS gaat behandelen is afhankelijk van het stadium van de ziekte en de klachten die je hebt. Vaak zal een combinatie van medicatie en chirurgie noodzakelijk zijn. Dit om de ontstekingen te verminderen maar ook fistels of hardnekkige ontstekingen die steeds op dezelfde plaats terugkomen, te verwijderen. (Bron: http://www.allesoverhs.nl/behandelmethoden/behandelopties-voor-hs)

Daarnaast zijn er risicofactoren die invloed kunnen hebben op HS zoals roken en overgewicht. Sommige mensen kunnen baat hebben bij het veranderen van levensgewoontes, maar dit geldt niet voor iedereen.

Er is dus nog geen behandeling voor deze ziekte, het vergroten van de kennis en bekendheid van deze ziekte is in dit stadium dan ook van belang. Meer onderzoek, meer begrip door de omgeving. Spread the word.

 

 

Hello Goodbye

Luchthaven Frankfurt. Nog twee uurtjes wachten op mijn volgende vlucht. Weer terug naar Riyadh, met gemengde gevoelens. Afgelopen weken, nee maanden hebben in het teken gestaan van mijn terugkeer naar Nederland. Afgelopen december besloten we samen dat het voor mij goed is om terug te gaan naar Nederland. Er zijn geen mogelijkheden voor mij om in Riyadh als verpleegkundige te werken en ik mis het. Ik heb geen vier jaar gestudeerd om het gelijk weer voor lange tijd aan de wilgen te hangen en 1,5 jaar is een mooie tijd. Toch heeft het twee kanten. Ik ben gewend geraakt aan het leven in Riyadh, heb er veel vrienden gemaakt en het vrijwel altijd zonnige weer ben ik stiekem ook lekker gaan vinden. Daarnaast gaat Mark nog niet met mij mee, hij wil graag afmaken waar hij nu aan werkt en zal nog in Riyadh blijven, voor hoe lang dat weten we nog niet precies. Ik vind het niet erg om in Riyadh te wonen, en buiten mijn golf van heimwee afgelopen december mis ik Nederland niet (sorry). Maar toch roept mijn eigen carrière. Inmiddels heb ik een baan gevonden in Nederland waar ik rond 1 juli mee zal gaan beginnen. Nu dus nog een maand naar Riyadh om op 20 juni weer terug te keren in Nederland. Gelukkig hoef ik Riyadh nog niet helemaal gedag te zeggen, want juist omdat Mark blijft ben ik vrij om te komen en hem, mijn vrienden (en de zon) te bezoeken. (Met een nul uren contract werken is daarbij ook niet geheel vervelend).

Er komt veel kijken bij het naar huis keren, waar ga ik wonen? Eerst tijdelijk bij mijn ouders en hopelijk kan ik de flat van een vriendin overnemen die een huis gekocht heeft. Maar ook wil ik mijn geliefde Dottie meenemen naar Nederland, en probeer maar eens een konijn mee te krijgen in een vliegtuig. In Riyadh nog al het papierwerk regelen maar gelukkig wordt ik daarmee geholpen. (Dat geeft vast genoeg stof tot schrijven dus dat zal nog wel een blogje opleveren).

Ik wil graag blijven bloggen en dan met name over onze reizen, die we al gemaakt hebben en die we nog zullen maken.

For now: see you soon all my friends in Riyadh! En tot snel iedereen in Nederland, voor je het weet ben ik er weer.

Blogstilte

Wederom moesten jullie weer even wachten op een blog van mij. Nou ben ik altijd al wisselvallig geweest dus jullie zijn wel wat gewend. De stiltes zullen de komende tijd wat langer worden, ik kondig het maar vast aan. Hoe komt dat zul je denken? Nou, er zijn vergevorderde plannen voor mij om terug te keren naar Nederland. Ik ben druk bezig met solliciteren, woonruimte zoeken, nadenken over wat wil en andere dingen. In dit blog wil ik schrijven over ervaringen en belevenissen in het buitenland en wil ik niet schrijven over mijn persoonlijke zoektocht naar de toekomst en werk. (Stuur maar een mail of geef een belletje als je daar meer over wil weten;)). Omdat ik daar nu druk mee ben kom ik even niet aan schrijven toe. Op dit moment ben ik in Nederland druk met van alles. Als ik weer in Riyadh ben ga ik zeker weer schrijven. Ik wil nog veel kwijt over onze avonturen in Oman en zelfs over Jordanië heb ik nog niet alles geschreven! Nog genoeg voer dus voor de toekomst, maar nu even op een rustig pitje!
Dus hopelijk over een aantal weken weer wat verhalen,  nu eerst genieten van het koude Nederland!